det verka som at ho ikkje såg meg...
شیرین را به زیبائی خودش دوست دارم نه به زیبائی خودم.شیرین برای من قصه نا تمامی میماند که همیشه برایم ناگفته مانده.خودم اغاز وپایانی میسازم اما هیچ وقت به ان قصه که دلم میخواهد نمیرسم. گاهی خیلی عجله دارم همین باعث میشود که گاهی عقب بمانم وگاهی خیلی جلو میروم. هیچ وقت نشده حالتی میانه ای داشته باشم.تنهائی هایم را با جنگ با خودم وکتابهای ان تاقچه بالا پر میکنم. کتاب وگیتار به من ارامش میدهد.
ازجاده های شلوغ وپر ترافیک بزارم ازپیاده روی لذت میبرم. دنیا را با همه بزرگی اش کوچک می بینم. چیزی از خودم ندارم هرچی دارم همه اش دریک چمدانی بسته شده در ذهن زمان است.